Photo Gallery: [ Λιμενάρια ]

Λιμενάρια

Ο παραλιακός δρόμος, αφού αφήσει πίσω το απόκρημνο και καταπράσινο ακρωτήρι του Κεφάλα, φτάνει στο γραφικό όρμο της Τρυπητής, όπου υπάρχει ωραία παραλία με πεντακάθαρη θάλασσα και ψιλή άμμο, για να καταλήξει στα Λιμενάρια, που μαζί με το συνεχόμενο συνοικισμό Καλύβια, αποτελεί τη μεγαλύτερη κωμόπολη του νησιού, με ιδιαίτερη τουριστική ανάπτυξη. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής υπηρεσίας στην τελευταία απογραφή οι κάτοικοι των Λιμεναρίων είναι σχεδόν όσοι και οι κάτοικοι της Πρωτεύουσας του νησιού, του Λιμένα.

Τα Λιμενάρια άρχισαν να αναπτύσσονται στις αρχές του 20ου αι. όταν άρχισαν να φορτώνονται εκεί ορυκτά που εκμεταλλευόταν η γερμανική εταιρία Speidel, τα γραφεία της οποίας, γνωστά ως "Παλατάκι", αποτελούν ένα δείγμα εκλεκτής αρχιτεκτονικής των αρχών του 20ου αιώνα. Οι πρώτοι κάτοικοι ήταν εργάτες από το χωριό Κάστρο το οποίο στο πέρασμα των χρόνων ερήμωσε. Στον πληθυσμό του χωριού προστέθηκαν, το 1922, και πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία.

Σε απόσταση μόλις 1 χλμ από τα Λιμενάρια συναντάμε το γειτονικό χωριό Καλύβια (ή Αγ. Γεώργιος) που πια όμως είναι ενωμένο με τα Λιμενάρια.

Τα Λιμενάρια γνώρισαν αλματώδη τουριστική ανάπτυξη τις δεκαετίες ’80 και ’90. Το  κέντρο των Λιμεναρίων αξιοποιήθηκε με κάποιες πετυχημένες κυκλοφοριακές επεμβάσεις, ενώ τα τελευταία χρόνια γίνεται μια προσπάθεια αναστύλωσης των γραφείων της Speidel. Χαρακτηριστικό του χωριού μπορεί να θεωρηθεί η σπηλιά κάτω από το παλατάκι, η παραλία των μεταλλείων με τα εγκαταλελειμμένα μεταλλεία Όσον αφορά την εξυπηρέτηση των επισκεπτών θεωρείται από τα πληρέστερα χωριά της Θάσου. Διαθέτουν ξενοδοχεία, ενοικιαζόμενα δωμάτια, πολλές ταβέρνες εστιατόρια, καφέ, bars, αξιόλογο λαογραφικό μουσείο, και ένα μικρό ιδιωτικό, το Μουσείο Παπαγεωργίου.

Photo Gallery: [ Λιμενάρια ]

Επιστροφή

Στον χάρτη

στις Μαριές

στον Ποτό