-
Θουμαηηή, του σώβρακου...
Θα ήταν κατά του 1956.
Φτώχια... του γουνιό τ'! Η κλιά πήγνι στα κατίνια*, ου
κόσμους. Αλλά του νήστιμα γίνουνταν κανουνικά.
— Νηστέβ' ου δούλους τ'
Θί'ού γιατί δεν έχ' να φάει. Έτσ' λέγαν πουλλοί, κι
ήταν αλήθεια.
Του κριγιάς*, ικείνα τα
χρόνια, δύσκουλα του γεύουσαν. Αντί να έτρουγις μια
φουρά του Πάσκα, αντί κι μια φουρά ντ μπρουτουχρουνιά.
Του Πάσκα ου κόσμους σφάζαν στου σπίτ' ντουν κατσίκ'
μουνάχα άπου θκή ντουν κατσίκα. Όταν του γδέρναν κι
βλέπαν ότι είχι μπόλκου άλμα*, λέγαν ότι ήταν καλό ζω.
Μπουροΰσι, του καλό του ζω, να έχ' άπαν κι δυο δαχτΰλια
άλμα. Του κρατούσαν οι γνέκις κι του βάζαν στου φαΐ. Τα
τουμάρια γύριζαν κι τα μαζέβαν δυο τρία χλιάρκα
του καθένα. Τότι ντ δραχμή ντ λέγαν χλιάρκου.
Κι πιρίμινι ου κόσμους πότι θα
έρτ' του Πάσκα να γειφτεί του κριγιάς. Ακόμα κι τα
γκάργκαλα*, τα πιριμέναν τα πιδιά. Πουλύς κόσμους
έτρουγι νταμαχιάρκα κι ιπειδή ου ουργανισμός ντουν είχι
ξισυνηθίσ', μπόργι να τσ' πειράξ'. Κι να του πούμ' πιο
ιξιβγινισμένα:
— Να τσι
τσλίς!
Πουλύν κόζμου ντου τσλούσι κι
πήγινι ου κώλους ντουν μασούρ'. Γι' αυτόν ντου λόγου, τα
πιδιά τα προυσέχαν να μη φαν' πουλύ κι τα πειράξ'
Θα ήταν κατά
του 1956. Έσφαξι κι ου μπάρμπα-Γιάννς ένα κατσίκ'
ικείνου του Πάσκα. Ήταν ένα πόγαλου* σούτου,
σίβου*. Του κατσίκ' αυτό ίβγαλι ίσαμι πέντι ουκάδις
χούφουμα*. Ου μπάρμπα-Γιάννς, μόν' απ' ντουν ίβλιπις,
χαταλάβινις ότι έρχνι πράμα στα κφά τ'. Αφού έφαγι του
μσό, (μπουρεί να του έφαγι κι ουλόκληρου, αντί να έδουσι
λίγου γόμου κι καμιά ατζόνα* ντη θεια μ' ντ Θουμαή),
έγειρι να παρ' κάνε νουμπέτ*, αλλά κι να χουνέψ' κιόλας.
Ύστιρα άπου
κάνα δυο ώρις ντου ξύπνησι ένα απότουμου γουργούλζμα στα
σκώτια τ'. Σν αρχή δε γκατάλαβι τι ήταν, αλλά σι λίγου
πιτάχκι απάν' κι το 'κουψι δρουμανστός* κατά ντ
Χαλατσούκα. Τότι δεν είχι στου χουριό καμπινέδις κι ου
κόσμους χέζαν σ' Χαλατσούκα, πίσου απ' τσ' αχυρώνις.
Μουνάχα ζγΚαβάλα κι μόν' σι ένα σπίτ' στου Θιουλόγου, ου
κόσμους χέζαν μέσα στα σπίτια.
Έτριξι
λοιπόν ου μπάρμπα-Γιάννς, αλλά δε μπρόλαβι, κι τά 'κανι
απάνι τ'. Ντου μπήγι ριπιτίν'*. Ντου γκατατσίλσι. Έτσ'
απ' ήταν χισμένους, πού να πάει; Έβαλι τσ' φουνές ντη
θεια ντ Θουμαή να ντου φέρ' του καθαρό σώβρακου:
—
Θουμαηηή, του σώβρακου!!!
—
Θουμαηηή, του σώβρακου!!!
Ντουν
άκουσαν κι κατ' μκρέλδις όταν φώναζι έτσ' κι οπού τότι
τς του φουνάζαν, αλλά άπου μακριγιά, γιατί θύμουνι πουλύ
κι ντου φουβούνταν.
—
Θουμαηηή, του σώβρακου!!!
Μουνάχα όταν
ντου ρουτούσις μι σουβαρό ύφους κι χουρίς να γιλάς, του
παραδέχουνταν κι ίλιγι:
— Ε, το
σταντιθεό τ' για κρέας.
ml
κατατσίλσι...
|
